یک کشیش جوان که از او دعوت شده بود به عنوان سخنران مهمان در یک کلیسا در روستایی به ایراد خطابه پردازد، راهی طولانی را از منزلش تا آن کلیسا پیمود.

او در راه گرفتار طوفان و کولاک شد، اما خوشبختانه چون خیلی زود حرکت کرده بود، علیرغم وجود طوفان و بارش شدید برف به موقع به آنجا رسید. وقتی وارد کلیسا شد فقط یک مرد روستایی در آنجا نشسته بود، کشیش قدری منتظر شد تا شاید افراد دیگری نیز به کلیسا بیایند، پس از گذشت زمان و نیامدن کس دیگری، او به آن پیرمرد روستایی نزدیک شد و گفت: فقط شما تشریف آورده اید، به نظر شما من باید چکار کنم؟

پیرمرد لبخندی زد و گفت: من فقط یک کشاورز هستم و چیز زیادی نمی دانم، اما این را می دانم که اگر فقط یک اسب هم در اصطبل داشته باشم، باید به آن غذا و خوراک بدهم.

کشیش جواب داد: بله بله، حرف شما درست است! لذا به جایگاه رفت و مراسم را شروع کرد، و آن را خیلی جدی گرفت. سخنانش بسیار هیجان انگیز و گرم شد. وقتی به قسمت پایانی سخنرانی رسید و به ساعتش نگاه کرد دید یک ساعت و نیم از زمانی که سخنرانی را شروع کرده است، می گذرد. در پایان از جایگاه پایین آمد و دوباره سراغ پیرمرد رفت و پرسید: خوب، چطور بود؟

پیرمرد لحظاتی فکر کرد و گفت: من یک کشاورز هستم و چیز زیادی نمی دانم، اما این را می دانم که اگر فقط یک اسب در اصطبل داشته باشم، همه بارها را روی دوش او نمی گذارم..........

پرنده بر شانه هاي انسان نشست.انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت:اما من درخت نيستم.تو نمي تواني روي شانه هاي من آشيانه بسازي.پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده هاوانسانها را اشتباه مي گيرم.
انسان خنديد و اين به نظرش بزرگ ترين اشتباه ممكن بود. پرنده گفت:راستي چرا پر زدن را كنار گذاشتي؟ انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد.
پرنده گفت :نمي داني توي آسمان چقدر جايت خالي است.انسان ديگر نخنديد.انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد .چيزي كه نمي دانست چيست!!
شايد يگ آبي دور ، يك اوج دوست داشتني.
پرنده گفت :غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است.درست است كه پرواز براي يك پرنده ضروري است اما اگر تمرين نكند ،فراموشش مي شود.

پرنده اين را گفت و پر زد .
انسان رد پرنده را دنبال كرد تا چشمش به يك آبي بزرگ افتادو به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بودو چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آنگاه خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت:يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم؟زمين و آسمان هر دو براي تو بود اما تو آسمان را نديدي.راستي عزيزم بال هايت را كجا گذاشتتي؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد .

.

.

.

.

آنگاه سر در آغوش خدا گذاشت و آرام گريست