تنها نجات يافته کشتي، اکنون به ساحل اين جزيره دور افتاده، افتاده بود. او هر روز را به اميد کشتي نجات، ساحل را و افق را به تماشا مي نشست.سرانجام خسته و نا اميد، از تخته پاره ها كلبه اي ساخت تا خود را از خطرات مصون بدارد و در آن لختي بياسايد.اما هنگامي که در اولين شب آرامش در جستجوي غذا بود، از دور ديد كه كلبه اش در حال سوختن است و دودي از آن به آسمان مي رود.
بدترين اتفاق ممكن افتاده و همه چيز از دست رفته بود. از شدت خشم و اندوه در جا خشك اش زد. فرياد زد:
« خدايــــــــــــا! چطور راضي شدي با من چنين كاري بكني؟ » 
صبح روز بعد با صداي بوق كشتي اي كه به ساحل نزديك مي شد از خواب پريد. كشتي اي آمده بود تا نجاتش دهد. مرد خسته، و حيران بود.
نجات دهندگان مي گفتند:
"خدا خواست که ما ديشب آن آتشي را که روشن کرده بودي ببينيم"
نوشته شده در چهارشنبه 1387/02/04زمان 15:22 کی اینا رو نوشته؟خاله لیلون
|